Bugünlerde TSK’yı yıpratmaya dönük saldırılar, provokasyonlar, olumsuz propaganda ve yanıltma haberler dört koldan aslında beş koldan tüm hızı ile devam ediyor. Bu beş kolu şöyle bir inceleyelim. Kimler bu Ordunun iflah olmaz düşmanları ve ne istiyorlar?

Birinci sırada emperyalist sömürgeci güçler. Çünkü bu güçler Anadolu toprakları üzerinde emperyalist emellerini gerçekleştirmek için en büyük engel olarak Türk Silahlı Kuvvetlerini görüyorlar. Biliyorlar ki Ordu; etkin, güçlü ve caydırıcı olduğu sürece bu emellerini asla gerçekleştiremeyecekler.

İkinci olarak Ülkenin üniter yapısını etnik temellere dayandırarak, mikro milliyetçilik esaslarında öncelikle gevşek federatif yapı, müteakiben özerk ve bağımsız bir yönetim elde ederek kutsal vatan topraklarının bir bölümünü koparmak suretiyle denetimlerine almayı ve bundan nemalanmayı düşleyen bölücü Kürtçü akım.

Üçüncü sırada, hala demokratik laik Cumhuriyet ve onun değerlerinden rövanş alma peşinde koşan, daha ziyade dini siyasete alet ederek kendi kişisel ikballerini sağlamanın peşinden koşan, bu nedenle de hınçla ve inatla laik sistem ve onun kurumlarını yıpratmaya çalışan, fakat bu yolda en büyük engel olarak gördükleri Türk Ordusuna nefretle saldırmaktan asla vazgeçmeyen gerici ve irticacı çevreler.

Dördüncü sırada, kendi kişisel menfaatleri için emperyalist uluslararası yapı ve organizasyonlar ve bölücü ve irticacı unsurlarla utanmadan birliktelikte hareket eden yerli işbirlikçiler.

Beşinci ama bence en tehlikeli grup ise dışarıdan destekler ve yanında gibi görünmekle beraber, her fırsatta yıpratma kampanyalarına riyakârca katkıda bulunurken, bunu asla açığa çıkarmamaya çalışan sinsi fesatlardır. Bunlar çok tehlikelidir çünkü; halkımızın gerçekleri görebilme ve değerlendirebilme yeteneklerini maksatlı olarak ama dolaylı yönden saptırmaktadırlar.

 Bu sıralanan grupların TSK’yı yıpratma konusunda sergiledikleri çaba ve işbirliğinin, en azından hedefler aynı ve ortak olduğu için bir mantığı var. Ama asıl değinilmesi ve incelenmesi gereken; sessiz çoğunluğu teşkil eden Türk Halkının; varlığını, özgürlüğünü ve bağımsızlığını borçlu olduğu, bu nedenle de geleceğinin teminatı olarak görmesi gereken ordusunun yıpratılmasıyla ilgili duyarsız kalması ve hatta bütün bu olumsuz propaganda ve dezenformasyon sonucu kendi bağrından çıkan Türk Ordusuna kol kanat germesi gerekirken, gittikçe ordusundan uzaklaşmasıdır.

Oysa tüm ulusların, özellikle de bizim gibi zor ve sorunlu coğrafyalarda yaşan devletlerin, bekasını sağlayarak varlıklarını koruyabilmek için güçlü ve caydırıcı bir orduya ihtiyaç duydukları inkar edilemez bir gerçektir. Bu gerçek, sadece günümüz koşullarının dayattığı bir zorunluluk değil, insanlık tarihi kadar eski bir realitedir.  Bilinen en eski tarihten itibaren ordusu dağılmış, yenilmiş veya etkisiz hale getirilmiş toplumların düştükleri acı durum insanlığın hafızalarında hala yer etmiş olarak durmaktadır.

Hafızaları tazelemek adına birkaç örnek sıralayalım:

1. Anadolu’da Osmanlı hakimdir, Moğol baskıları Anadolu’ya dayanmıştır. Meşhur Ankara Savaşı yapılır ve Osmanlı yenilir. Osmanlı devlet otoritesi dağılır, halkın azgın, vahşi ve yağmacı Moğol saldırılarına karşı hiçbir dayanak ve güvencesi kalmamıştır. Bir köyde bir Moğol savaşçısı topladığı 10-15 kadar insanı öldürecektir, ancak; elinde iyi bir kılıç yoktur. O insanlara döner ve der ki “Bekleyin ben bir kılıç alıp geleceğim”. ve o insanlar aşırı korku ve güvenilecek ve sığınılacak hiçbir yer ve güç kalmadığı için, tıp dilinde paralalize(aşırı korkudan kaynaklanan felç hali) olmuş halde o Moğol savaşçısını adeta bir kurbanlık edası ile bekler ve katledilirler.

2. Balkan savaşlarında Osmanlı ordusu yenilir ve süratle 450-500 yıl bulundukları toprakları ve oradaki Türk halkını geride bırakarak dağınık bir vaziyette geri çekilir. Bölgede kalan Türklere, Bulgar ve Yunan güçlerinin yaptıkları inanılmaz mezalim ve vahşeti burada anlatmaya bile dilim ve gönlüm elvermiyor. Ancak; doğup büyüdükleri ana yurtlarını terk etmek zorunda kalarak Anadolu’da bu gün yaşayan milyonlarca göçmen Türk bu mezalim ve vahşetin en yakın tanıklarıdır.

3. Herkesin hafızaların da çok net olan ve hala etkileri devam eden Irak işgali. Yaklaşık bir milyon kişinin öldüğü, ekonomisi, altyapısı çöken, yüz binlerce çocuğun yetim ve aç kaldığı, insanlarının hapishanelerde insanlık adına utanç verici aşağılık muamelelere tabi tutulduğu, insanların sorgusuz sualsiz sokaklarda alenen öldürüldüğü ve kadınları ve kızlarına işgalci askerlerin vahşice tecavüz ettiği Irak; Ordusu yenilen veya dağılan, dolayısıyla hiçbir güvencesi olmayan bir halkın düştüğü veya düşeceği perişan duruma burnumuzun dibinde olması nedeniyle en yakın ve çarpıcı örnektir. İşte bu gerçeklerin bilinciyle tüm Dünya ülkeleri güçlü bir orduya sahip olmayı arzuluyorlar.

Atatürk’ün veciz ifadesiyle; “Ordumuz Türk birliğinin ve Türk kabiliyetinin çelikleşmiş bir ifadesidir.” Ve ordumuz bu nedenle gözbebeğimiz, varlığımızın teminatı ve güvencemizdir. Tabi ki orduyu hiç eleştirmeyeceğiz demek istemiyorum. Varsa yapılan hataları iyi niyetle ve yapıcı tarzda eleştireceğiz. Ordumuz da; yapılacak eleştirilerin iyi niyet ve samimiyetle yapıldığından hareketle, varsa eksiklik ve aksaklıklarını süratle giderecektir. Çünkü disiplinli ve düzenli bir organizasyondur ve kendi tedbirlerini alabilecek bir yapıya sahiptir.

Ancak; şer odakları ve ittifakları ile sinsi riyakâr fesat teşkil ve yapıların dört koldan yürüttükleri karalama kampanyaları, olumsuz propaganda ve dezenformasyona rağmen; aklımız, mantığımız, vicdanımız, vatan sevgimiz ve sağduyumuzun gereği olarak ve bu şer güçlere inat, Ordumuza sahip çıkmalıyız, çıkacağız. Çünkü yakın bir gelecekte, milletçe çok kritik ve sıcak günleri yaşamak zorunda kalabileceğimizi değerlendiriyorum. Umuyor ve diliyorum ki; ordularını yıpratarak iş göremez hale getiren ülkelerin düştüğü acı durumu Allah bize göstermez.

MÜFREDAT KAOSU VE YAYGIN EĞİTİMİN AÇMAZI

            Eğitimin halen gündemde olması ve önemine binaen; eğitimle ilgili değerlendirmelerime devam etmek istiyorum.

Müfredatla ilgili bir çalışma sonucunu aktararak konuyu açmak istiyorum. “2006 yılında Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Teşkilatı OECD, üyeler ve örgütle işbirliği yapan ülkelerin eğitim sisteminin düzeyini belirlemek için bir araştırma yaptı. Ulusal Öğrenci Değerlendirme Programı tarafından yapılan araştırmada 41 ülkede 15 yaşındaki 250 bin öğrenci teste tabi tutuldu. Okullarda yapılan ve 2 saat süren testlerde öğrencilere fen bilimleri, okuma ve ağırlıklı olarak matematikle ilgili sorular soruldu. Testlerde en iyi okul sistemine Finlandiya’nın sahip olduğu belirlendi. Finlandiya’da öğrenciler hem matematik, hem okuma, hem de fen bilimleri konularında başarı gösterdi. Çin’in Hong Kong bölgesi, Finlandiya, Kore ve Hollanda matematik testinde en fazla başarı gösteren ülkeler oldu. Türkiye ise sondan altıncı sırada yer aldı.”

Ne kadar gurur verici bir tablo değil mi?. Tabi tarikat okullarının özel kurgulanmış ve çok sınırlı bir grupla gövde gösterisi ve reklama dönük “sözde matematik olimpiyatlarında”  aldığı “parlak” başarılara bakarak kendini avutmak isteyen şark aymazlığında değilseniz durum içler acısı. Yeteneklerine bakılmaksızın okullara kanalize edilmiş, önlerinde üniversiteye girebilmek gibi ucu ve sonu belli olmayan bir süreci hedeflemiş milyonlar, bu milyonların açmaz ve çıkmazı üzerinde nemalanmak üzere oluşturulan bir dershanecilik sektörü, orta öğretim kurumlarına bir alternatif gibi geliştirilen, desteklenen ve bir siyasi görüşün arka bahçesi olarak görülen İmam Hatip okulları ve gelir dağılımındaki aşırı dengesizliğin yarattığı dar ve seçkinci bir özel okul anlayışı; oluşan acı tablonun somut çizgileri olarak beyinlerimize kazınıyor.

Bırakın pozitif bilimlerde sorgulayıcı, araştırıcı, analiz ve sentez yapabilen, kendisi ve toplumla barışık bir öğrenci profili, daha toplu yaşamın ilke ve kuralları, temizlik ve hijyen anlayışı, demokrasi, insan hakları ve medeni kurallar bütününden habersiz, toplumsal ve kişisel sorumlulukları ve haklarının bilincinden yoksun “sözde” eğitilmiş yarı cahil bir kitle.

 Ankara Ticaret odasının yayımladığı “Grafiklerle Halimiz”e göre; kadınlarımızın dörtte biri okuma yazma bilmiyor. Kongo ve Kenya ile nerede ise aynı düzeydeyiz. Türkiye’de bir milyon kız çocuğu okula gidemiyor. Ortalama eğitim süresi 3.6 yıl. Eğitime ayrılan pay Ürdün’de yüzde 7.3, Mozambik’te bile yüzde altı iken Türkiye’de ise sadece yüzde iki. Ülkemizde 7.5 milyon kişi henüz adını dahi yazamıyor. Tabloyu daha da uzatmak mümkün ama değişmeyen sonuç ortada çok acınacak bir durumdayız.

Peki okullara gidemeyenlere yayın eğitim kapsamında yapılanlar yeterli mi? Maalesef örgün öğretimin bile sorunlarla boğuştuğu, derslik ihtiyacını öğretim çağında bulunan nüfusun oranına ve artış hızına ayak uyduramayan bir ülkenin yaygın öğretim adıyla geniş halk kitlelerinin eğitimi ile ilgili yapabileceklerinin sınırını tahmin etmek zor olmasa gerek. Öncelikle bu eğitim yeteri kadar bir kitleye ulaştırılamıyor.

Çeşitli merkezlerde özellikle Halk Eğitim Merkezleri aracılığı ile yapılan eğitimin; eğitim konuları açısından çağın gereği ve koşullarına hiç de uygun olmadığını tespit edebiliyoruz. Gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde halk, üretimin bir parçası olarak üretken ve artı değer yaratacak konu ve alanlarda kurslar ve diğer yöntemlerle üretken bir eğitim ortamına çekilirken, ülkemizde; biçki-dikiş, nakış, boyama, ebru gibi “estetik ve sanatsal anlamı olabilir” diye değerlendirilebilecek ancak; boş, ekonomik bir önemi olmayan, üretimden kopuk ve eğitimden ziyade ruhsal terbiye, sabır ve uyuşukluk içerisinde zamanı cömertçe harcamayı esas alan uygulamalar ısrarla sürdürülmektedir. Evet, ne kadar övünülecek bir tablo değil mi?

NE KADAR MİLLİ BİR EĞİTİM?

Bugünün Öğretmenler Günü ve bu haftanın Milli Eğitim Haftası olması dolayısıyla; milli eğitim bağlamında eğitimin sorun ve açmazlarının kökeni ve nedenlerine dönük bir analiz yapmanın uygun olacağı kanaatindeyim.

Türk halkının yüzyıllardır eğitim alanında makûs talihi vardır ve bu makûs talih maalesef kırılamadan devam etmektedir. Türkler; yerleşik ve sosyal etkileşime daha fazla fırsat veren yerleşik yaşam tarzından ziyade, genelde göçebe yaşam tarzı içerisinde yüzlerce yıl yaşamış, ancak bu yaşam tarzı, eğitim alanında yeterince gelişmesine engel teşkil etmiştir. İslamiyet’le tanışma, ilk dönemlerde Türklere eğitim ve aydınlanma bağlamında yeni ve parlak ufuklar sağlamış gibi görünmekle beraber, Gazali ekolü gibi özgür düşünce ve felsefeye soğuk bakan tarikat ve cemaat akımları ve yapılarının etkileriyle; yeterince eğitilememiş geniş halk yığınları, dünyevi ve toplumsal meselelerini anlama, kavrama ve değerlendirmede yetersiz ve kimi zamanda art niyetli aracıların söylence ve aktarımlarına dayalı bir eğitim sürecini yaşamak zorunda kalmışlardır.

Osmanlının özellikle duraklama ve gerileme dönemlerinde, bu çağın hayli dışında kalmış tarikat ve şeyhlik düzeni zavallı halkın cahilliğini iyice perçinlemiştir. Batı medeniyeti; aydınlanma ile beraber, dogma ve hurafelere dayalı din anlayışını laisizimle yırtıp atarken, uzun yıllar bu zinciri kıramayan halkımızın içerisinde cehalet ve hurafe kök salmıştır. Bu süreçte yetişen tarikatçı-cemaatçi yapı, cumhuriyetle beraber yerleştirilmeye çalışılan yenilik ve gelişmeye dirençle karşı koymuş ve görece gücü elde ettiği veya kendinde bu gücü hissettiği her dönemde hızla adeta rövanş alma içgüdüsü ile çağdaşlaşma hamlelerine direniş göstermişlerdir.

Orta Asya’da Çinlilerin, sonraki dönemde Arap ve Farisi seyyahların, derviş ve şeyhlerin, Osmanlının son dönemlerinde emperyalist devletlerin gönüllü destekçileri ve etki ajanlarının etkisinde kalan Türk milleti, cumhuriyetin ilk yıllarında, yetişmiş insan eksikliğinden dolayı mecburen Osmanlının son döneminde güç ve makam sahibi olmuş bir kısmı kendinden olmayan, bir kısmı da Türklük bilincinde asla bulunmayan kitlelere mahkûm olmuştur. Maalesef söz konusu bu kitleler; cumhuriyetin ilk eğitim teşkilatlanmasının kuruluşunda çok etkin olmuş ve teşkilatı yönetmişlerdir.

Ellili yıllardan sonra ABD’nin Komünist Rusya’yı yeşil bir kuşakla çerçeveleme stratejisi ve bu stratejinin etkisinde kalan yönetim anlayışı; bir taraftan Türkiye’deki çağdaşlaşma karşıtlarını güçlendirmiş, diğer taraftan toplumun aydınlanma vasıtaları ve bu hedefi kendine ülkü edinmiş demokrat kadrolarını ve aydınlarını tasfiye etmiştir. ABD’nin işini asla şansa bırakmayan tedbirciliği gereği, ülkemiz yine de kendi iç denge ve dinamiklerinin inisiyatifine bırakılmamış, en kritik ve hayati kurumları ile birlikte, Milli Eğitimin özellikle planlama ve programlama kurum ve organlarına, bu amaçla eğitilmiş Amerikalı etki ajanları doğrudan uzman sıfatı ile yerleştirilmiştir.

Tevhidi tedrisat kanununa rağmen eğitimin birliği; azınlık ve yabancı okulları ve aynı dönemin Türkiye’ye hediyesi olan İmam Hatip Okulları ile parçalanmıştır. Bununla da yetinilmemiş, modellenen yüksek öğretim kurumları ile ulusal dilde eğitim demode edilmiş, yerleştirilmiş uzmanlar ve çeşitli cazip imkânlar ve desteklerle öğretim kadroları denetime alınmıştır.

Sonuç olarak neresinden bakarsak bakalım milliliği tartışılabilecek bir eğitim ve öğretim süreci Türk ulusuna çok uzun yıllar boyunca dayatılmıştır ve dayatılmaya devam etmektedir. Yani özetle Türk milleti yüzlerce yıllık makûs talihini yenebilmek adına kendi özü, özellikleri, ihtiyaçlarını esas alan ve çağdaşlaşmanın gereklerine uygun bir eğitim olanağından mahrum bırakılmıştır ve bırakılmaya devam etmektedir. Bu eğitim ne kadar milli olarak adlandırılabilir ki?